কলংপাৰৰ সেউজগাওঁৰ জীয়াৰী মই... পিতাইৰ একমাত্ৰ জী... আইয়ে দিয়া নামেৰে তেজশ্বিনী... কণ্ কণ্ শিশুৰ মই জ্ঞানদায়িনী... এতিয়া অন্ধবিশ্বা...
Showing posts with label Asamese poem. Show all posts
Showing posts with label Asamese poem. Show all posts
শৈশৱ - An Assamese Poem
Asamese poem
শৈশৱ এজাক বৰষুণ... মোৰ সুৰৰ এটা মিঠা সপোন... আজি যে তই মোৰ কাষত নাই... গুচি গলি কলা ডাৱৰৰ ফাঁকেৰে বিলীন হই... নদীৰ সুঁতত কোনোবা......
সেউজীয়া নদী খন - An Assamese Poem
Asamese poem axomiya poem okhomiya kobita poem
সেউজীয়া নদী খনৰ বুকুত উমলি আছিল মানুহৰ মনবোৰ ৷ যেন সোনালী হাঁহ পানীৰ ছবিৰ শীতল পৰশত কুঁৱলিৰ আলজালত পাতল নিজৰা যেন সুবাস পৃথি...
নিৰৱতা - An Assamese Poem
akhomiya kobita Asamese poem assamese writers axomiya poem okhomiya kobita
এজাক বতাহ আৰু তুমি ফুলবোৰ ফুলি শেষ হোৱা নাই আজিও, ৰংবোৰো হোৱা নাই ভাল লগাকৈ ৰঙীণ, মই কোৱা নাছিলো, তোমাৰ আৰু মোৰ কথা, তুমিও...
পাগল - An Assamese Poem
akhomiya kobita Asamese poem assamese writers assamses kobita axomiya poem okhomiya kobita poem
কান্দি কান্দি জানো , শেষ কৰিব পাৰি চকুপানী, নিগৰি নিগৰি উলুৱা, চকু পানী জানো, মচি মচি জানো শেষ কৰিব পাৰি, কোনোবাই কব হয়ত...
Subscribe to:
Posts (Atom)